در تاریخ ۱۹ شهریور ۱۳۹۹       ساعت ۱۵:۵۳       ۲۰۰ بازدید


متن سوال : آیا سلفیّون نسبت به پیامبر و اهل بیت آن حضرت قائل به احترام بودند؟


متن پاسخ :

پاسخ اجمالی:

با مراجعه به افکار وهابیت و سلفى‌ها به خوبی در می‌یابیم که این‌ها دشمنى با پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت طهارت (ع) و دوست داران آن‌ها یعنی شیعه دارند، به عبارت بهتر با دقت به آثار ابن تیمیه و همفکرانش مثل البانی می‌شود به دست آورد که این‌ها در صدد هستند، تمام فضائل پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت و طهارت(ص) انکار کند به طوریکه حتی با اطلاق کلمه «سیّد» بر رسول خدا(ص) مخالفت مى کنند و محمّد بن عبدالوهاب از درود فرستادن و صلوات بر نبی مکرم اسلام پیامبر(ص) نهى مى کرد و اگر کسى چنین مى کرد او را شدیداً عقاب مى کرد و چه بسا او را به قتل مى رسانید.

پاسخ تفصیلی:

با مراجعه به کتب ابن تیمیه مثل کتاب «منهاج السنة» همفکرانش مثل البانی در می‌یابیم که اینان به علت دشمنی با شیعه که نهایت احترام و دوستى را نسبت به پیامبر و خاندان پاک او قائل است، بسیاری از فضائل اهل بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام) را مورد انکار قرار می‌دهد و آن‌ها را مجعول بر می‌شمارد که از باب نمونه می‌توان به دو مورد ذیل اشاره کرد:

1. البانى و پیروان او کار را به جای می‌رساند که با اطلاق کلمه «سیّد» بر رسول خدا(صلى الله علیه وآله)مخالفت مى کنند و احادیثى که در آن ها لفظ «سیادت» و «سید» بر رسول خدا(صلى الله علیه وآله) اطلاق شده را تضعیف می‌کند: « من أعجب وأغرب ما وقع لي في معرفة تعصب الالباني على السنة الصحيحة وتعديه على أهلها ! ! تضعيفه في (سلسلته الضعيفة) لحديث سيدنا سهل بن حنيف رضي الله عنه في قوله للنبي صلى الله عليه وآله : (يا سيدي والرقى صالحة . . .) ؟ ». (1)

2. برزگان اهل سنت مثل شیخ رضوان عدل شافعى مصرى (1303 ه .ق) تصریح می‌کند که محمد بن عبد الوهاب از صلوات بر پیامبر و خاندان او(رحمه الله) اجتناب مى کردند و دیگران را از این کار باز مى داشتند: «و کان محمّد بن عبدالوهاب ـ ینهى عن الصلاة على النبیّ(صلى الله علیه وآله) و یتأذّی من سماعها و ینهى عن الاتیان بها لیلة الجمعة، و عن الجهر بها علی المنابر، و یؤذی من یفعل ذلک و یعاقبه اشدّ العقاب و ربّما قتله»(2)؛ (محمّد بن عبدالوهاب از درود فرستادن و صلوات بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) نهى مى کرد و از شنیدن آن اذیت مى شد و از آن در شب هاى جمعه نهى مى نمود و نیز از بلند صلوات فرستادن بر روى منابر جلوگیرى مى کرد، و اگر کسى چنین مى کرد او را اذیت مى نمود و شدیداً عقاب مى کرد و چه بسا او را به قتل مى رسانید).(3)

پی نوشت:

(1). مراجعه شود: تناقضات البانى، سقاف، ج 2، ص 72 و ج 3، ص 158.

(2). روضة المحتاجین لمعرفة قواعد الدین، ص 384.

(3). گردآوري از کتاب: سلفی گری و پاسخ به شبهات، علی اصغر رضوانی، انتشارات مسجد مقدس جمکران، چاپ پنجم، ص 32.